Interview Sabine Marcelis | Talk#16

In de aanloop naar Talk #16 ‘Bright lights, bright minds’ op 11 januari introduceren we een korte interviewreeks met de sprekers van deze avond. Sabine Marcelis maakt furore met haar objecten en interieurs. Tijdens de Talk zal ze het onder meer gaan hebben over welke rol licht speelt in haar werk, maar ook over haar fascinatie voor techniek en materiaal. Maar vanwaar die interesse? En hoe werkt zij aan zowel kleine objecten als grote ruimtes? Hieronder leest u er meer over.

 

“Ik was absoluut niet iemand die vanaf jongs af aan wist wat die wilde doen. Maar ik ben wel altijd bezig geweest om dingen zelf te maken”, vertelt Sabine Marcelis. Ze groeide op in Nieuw Zeeland waar op school veel aandacht was voor ambacht. Vakken als metaal, textiel of houtbewerking waren dan ook heel normaal. Daarnaast was haar vader Engineer en was continu bezig uit te leggen hoe dingen werkte waardoor ook haar interesse in productieprocessen werd aangewakkerd.

Haar interesse om verder te gaan in design kwam door haar zus. “Zij is iets ouder en studeerde Industrial Design, toen ik zag wat voor projecten ze deed vond ik dat geweldig en ben ik haar achterna gegaan”. De eerste twee jaar studeerde ze in Wellington aan de Victoria University richting Design & Architecture, waar de focus vooral op massaproductie en enginering lag. Hier draaide het meer om de technische kant dan de conceptuele kant – waar Sabine juist in geïnteresseerd is. Daarom stapte ze na twee jaar over en studeerde af aan de Design Academy in Eindhoven. “Ik ben blij dat ik de eerste twee jaar heb gevolgd in Nieuw Zeeland, daar heb ik namelijk al mijn praktische vaardigheden ontwikkeld. In Nederland ben ik me meer gaan richten op de artistieke manier van denken, maar ook de ondernemers kant gaan ontdekken”. Projecten die ze op de Design Academy wilde doen konden daar niet allemaal uitgevoerd worden. Studenten worden juist gestimuleerd om samenwerkingen aan te gaan met de industrie. “Ik leerde daar partijen te zoeken waar ik met mijn specialistische projecten terecht kon, dat is nu nog steeds hoe ik werk – samen met een vaste groep fabrieken en specialisten”.

 

 

Volgens haar is het belangrijk deze uitvoerende partijen dichtbij je te houden. “Met de mensen waarmee ik werk heb ik haast een soort familieband. We delen de passie en het enthousiasme, waardoor ook belachelijke deadlines haalbaar worden – iedereen zet zich namelijk volledig in”. Het betekend echter niet dat ze zomaar alles laat uitvoeren. Werkplaatsen zitten aan haar studio vast en ze zit bovenop het proces, houdt daar controle over en kan bijsturen. Ze vind het belangrijk om alles te weten en te begrijpen, daarom experimenteert ze zelf met materialen en maakt ze prototypes – daarna zoekt ze de juiste specialist. “Ik ben niet het soort designer die de hele dag aan mijn eigen ontwerpen werkt – dan zou ik aan niks anders toe komen. Als ik objecten een keer heb gemaakt ben ik alweer op zoek naar een nieuwe uitdaging of heb ik nieuwe ideeën”. Variëren in schaal is dan ook geen probleem. Uiteindelijk is de manier van werken hetzelfde en kan het op meerdere schaalniveaus worden toegepast. “Ik denk dat de ervaring van een object best te vergelijken is met de ervaring van een ruimte. Het is juist interessant om met schaal te spelen en dit als inspiratie voor elkaar te laten dienen”.

 

 

Zo liet Sabine zich inspireren door Mondriaan om de ontmoetingsruimte voor het Nederlandse paviljoen tijdens het Cannes filmfestival vorm te geven. De ruimte is een driedimensionale vertaling van een iconisch Mondriaan schilderij dat je vanaf een standpunt als 2D object kan zien, maar wanneer je door de ruimte beweegt worden lijnen en vlakken uit elkaar getrokken. Vlakken worden volumes met een kleurverloop en transparantie, terwijl de lijnen delen van de ruimte vormen. “Het is eigenlijk een geëxtrudeerde Mondriaan die een ruimtelijke ervaring creëert”.

 

 

Ook andere ruimtelijke interventies schuwt ze niet. Zo leverde ze een aantal maal een bijdrage in het materiaal gebruik aan projecten van het toonaangevende architectenbureau OMA. Zo was OMA verantwoordelijk voor het complete plan van de Repossi winkel in Parijs, maar zorgde Sabine voor een aantal materialen zoals gelamineerd glas/metaal en speciaal spiegelmateriaal. Dit was ook zo bij het Knoll paviljoen in Milaan en laatst nog de ingang van het warenhuis KaDeWe in Berlijn, waar een combinatie van materiaal en licht is toegepast. Voor Sabine is licht, het onderwerp van de Talk, eigenlijk alles. “Er bestaat niks zonder licht, geen schaduw, geen reflectie… Het is eigenlijk de meest belangrijke tool in mijn ontwerpen om te spelen met materiaal”. Ze is erg gefascineerd door licht en het speelt een hele belangrijke rol in haar projecten. “Mensen kennen mijn lampen van neon en giethars, maar dat maakt me niet meteen een ‘Light Designer’. Mijn gebruik van licht gaat veel verder dan dat. Denk bijvoorbeeld aan hoe natuurlijk licht kan communiceren met ruimtes en objecten”. Tegelijkertijd streeft ze er ook naar om zichzelf constant van nieuwe kennis te voorzien, productieprocessen te ontleden en te snappen hoe dingen werken. “Ik denk dat het belangrijkste is dat ik door het leven ga als een soort grote spons die constant informatie tot zich neemt. Dat maakt mij ook iemand die heel technisch is onderlegd, ik ben echt niet alleen van de mooie plaatjes”.

 

 

Sabine Marcelis zal meer over haar werk gaan vertellen tijdens onze aankomende Talk. Daarom nodigen we u van harte uit om deze bij te wonen op donderdag 11 januari, toegang is gratis.

Meer informatie:

DPA Talk#16; Bright minds, bright lights
Datum: 11 januari
Tijd: 17:30 – 19:00
Plek: Design Post Amsterdam

Website: Sabine Marcelis
Tickets: DPA Talk#16; Bright minds, bright lights

site by de heren van